ask ve kan ne kadar birbirine yakin aslinda. ikisininde rengi kirmizi mesela. ikisi de birbirine muhtac. biri kanatmak, digeri kanamak icin. birinden biri olmadan yasayamiyoruz.. askiz,kaniz.. geri kalan parcalarimiz hep devam edebilmek icin zaruri birer detay. sonra yavasliyor hersey. zaman hizlaniyor saniyoruz boyle olunca.. aldaniyoruz.. bazimiz kaniyor bazilarimiz kanmiyor buna.  hersey boylece ikiye ayriliyor.. sonra olgulara veriyoruz isimlerimizi.. iyiye ve kotuye, cirkine ve guzele, dosta dusmana.. surup gidiyor boylece...

sanki oylesine sarhos olmusum da, bir turlu ayilamiyormusum gibi..yillar boyu birer perde gibi golgeniyorum..sonra birden devam ediyorum..bir anda kokular ve renkler degisiyor..dokunuslar farklilasiyor. artik isim vermiyorum onlara. bir tas aliyorum hisimla yerden, sapanima yerlestirip telasla firlatiyorum.. daima sasiriyorum hedefi. sayfalari karistiriyorum dunyalarca doldugum, fakat hepsi bos cikiyor.. caglarca yurudugum butun yollar yabanci bir gezegen gibi oluyor.. tanri oluyorum bir anda.. tanimsiz.. bilinmez... ilerleyip bakiyorum butun sokaklarda dansediyor insanlar.. baslarinin sallanisindan anliyorum.. yuzlerinde garip birer tebessumle omuzlarimdan cekistiriyorlar beni.. dans et diyorlar.. edemiyorum..kaybetmisim butun edilgenligimi...

bir fisiltiyla irkiliyorum..bir el uzaniyor sisin icinden ve diyor ki ;

kendini tanimaya en yakin oldugun an, kendine en cok yabanci oldugun andir...

elimi uzatiyorum....

gozleri guluyor.....