Gunler..sikistirilmis tuglalar gibiler...kati ve soz dinlemez ve dilsizler...tipki bizim gibiler..

Yillar..gunlerle ordugumuz duvarlar..kendimizi guvende hissetmek icin o kadar yuksek orduk ki artik istesek bile eristiremeyiz kendimizi..

kendimizi zeki sandigimiz anlarda aslinda dunyanin en muhtesem budalasi oldugumuzu goremedigimizden belki de..

belki de buradan geliyordur bu tum..binlerce yildir devrile devrile uzerimize kapanan,caglarca butun barbarlarin,

tum insanlarin bulastigi o ahmaklik..damitila damitila oldugumuz hale geldik..evrim! sekilsek degil, oznesel..

bizde bu duvarlari insa ettik..yillarca usanmadan..tuglalarin arasina gozyaslarimizi, kahkahalarimizi harcettik...

yillar sonra gorduk ki gozyaslarimizin harci olan duvarlar daha bir direncli..kahkahalarimiz gevsek..kahkahalarimiz sonuk..

tutamiyor tuglalari bir arada...biz de daha cok gozyasi doktuk daha saglamlari icin duvarlarimizin...

binlerce yildir cekilen acilarla birlesen binlerce gozyasi..daha saglam daha yuksek duvarlar..

daha guvenli daha cekici daha izole bir hayat..milyon kisinin tam gobeginde olsan ve o milyon kisi

seni taniyor bile olsa dokunamazlar sana..sen izin vermedikce...

Boylece yillar gecirdik sayisini dusununce zorlukla animsayabildigimiz.

yuksek duvarlarimizla bir baraka kurduk..uc bes adim ozgurluk icin..pek pencere falan da koymadik duvarlara..

zayifliklarimizi gostermemek icin..korkuyla bir koseye sinmemek icin..

Ama bir kapi koymayi akil ettik..

gunun birinde o kapi caldiginda, celladimiz bile girse o kapidan gulumseyerek acmak icin...